ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΚΤΙΡΙΟ ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Πρόκειται για παραδοσιακό δισγωνιαίο κτίριο με απότμηση που βρίσκεται στα διοικητικά όρια του Δήμου της Αθήνας, μέσα στα όρια του Ιστορικού Κέντρου της Πρωτεύουσας και αποτελεί τμήμα του Ιστορικού συνόλου του Θησείου, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται μεταξύ άλλων και το παλαιό Πιλοποιείο του Πουλόπουλου, (σήμερα Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη), του οποίου αποτελεί μικρογραφία.

Σύμφωνα με παλαιά συμβόλαια[1], αλλά και την οικοδομική και τη μορφολογία του, το κτίριο οικοδομήθηκε περί το τέλος του πρώτου τέταρτου του εικοστού αιώνα, πιο συγκεκριμένα μεταξύ των ετών 1922-1927μΧ. Για το κτίριο και την κυρία είσοδό του, που είναι ταμπλαδωτή με περίτεχνα καράβολα και ξύλινο φεγγίτη με καΐτια, γίνεται αναφορά στο Αφιέρωμα «Πόρτα-πόρτα στις γειτονιές της Αθήνας» από τον κ. Δημήτρη Φιλελέ[2].

Οι όψεις του κτιρίου χαρακτηρίζονται υποτυπωδώς από τριμερή νεοκλασική διάρθρωση: βάση, στέψη, κορμός. Η βάση καταλαμβάνει ολόκληρο το ισόγειο και διαμορφώνεται με ταμπλάδες κατά το σύστημα της ισόδομης με οριζόντιες μόνο σκοτίες, ενώ η στέψη απολήγει σε απλό περιμετρικό γείσο από οπλισμένο σκυρόδεμα και στηθαίο επιχρισμένο. Ο κορμός αποτελείται από τη ζώνη του Α΄ ορόφου και είναι επιχρισμένος με λείο σοβά από ασβεστοκονίαμα. Η βάση διαχωρίζεται από τον κορμό με ορθογώνιο περιμετρικό γείσο.  

Ο φέρων οργανισμός του κτιρίου είναι σύμμικτος, όπως όλα τα κτίρια της εποχής. Εξωτερικά, η φέρουσα τοιχοποιία, στο μεν ισόγειο αποτελείται από λιθοδομή, στους δε ορόφους από πλινθοδομή. Εσωτερικά, η φέρουσα τοιχοποιία αποτελείται από συμπαγείς σκαφοειδείς πλίνθους. Τα πατώματα, αποτελούνται εν μέρει από πατοδοκούς και τάβλες ξύλινες & εν μέρει από οπλισμένο σκυρόδεμα με πλάκες κατά κανόνα δοκιδωτές. Το μεταξύ των δοκίδων κενό πληρούται με διάτρητες πλίνθους για λόγους θερμομόνωσης.

Με βάση τις επικρατούσες αντιλήψεις, το κτίριο έχει :

  • αξία ιστορική, όχι μόνο διότι έχει κατασκευασθεί σε μια ιστορική για την Ελλάδα καμπή ακριβώς μετά τη μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και καθώς χρησιμοποιείτο ως Φρουραρχείο κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο και έχει υποστεί βλάβες συνεπεία του Δεκεμβριανού Κινήματος[3],
  • αξία παλαιότητας, ως αδιάψευστος μάρτυρας της φθοράς του χρόνου,
  • αξία ως αντικείμενο αναφοράς σε σημαίνουσα φάση της ιστορίας της αρχιτεκτονικής,
  • αξία αισθητική ως όλον,
  • αξία ως σημείο αναφοράς της περιοχής (τοπόσημο), λόγω της στρατηγικής θέσης του,
  • αξία ως μαρτυρία της οικοδομικής & της τεχνολογίας της εποχής του.  

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

κυριότερες εργασίες:

  • Ενοποίηση ισόγειων καταστημάτων με καθαίρεση ενδιάμεσων τοίχων & διαρρύθμιση
  • Καθαίρεση τμήματος πατώματος ισογείου για τη δημιουργία εσωτερικής πρόσβασης προς υπόγειο.
  • Καθολικός οπλισμένος μανδύας από πεταχτή τσιμεντοκονία 400kg/m3, πάχους 0.05 (περίπου) με Αquella, ίνες πολυπροπυλενίου και πλέγμα Τ139, που στερεώθηκε στην τοιχοποιία μέσω διατμητικών βλήτρων & φωλεών, οπλισμένων με κλωβούς οπλισμού. Η εκτόξευση έγινε αφού οι επιφάνειες των τοίχων καθαρίστηκαν καλά από τα επιχρίσματα και τα σαθρά κονιάματα με εργαλεία λιθοξόου, αεροβολή και υδροβολή.
  • Επισκευή ξύλινης στέγης.
  • Επισκευή κουφωμάτων.
  • Κατασκευή ντουλαπιών κοιτώνων & κουζινοντούλαπων.
  • Αντικατάσταση τζαμιών με διπλά.
  • Αντικατάσταση σωληνώσεων-καλωδιώσεων.
  • Χρωματισμοί.
  • Εγκατάσταση συστήματος θέρμανσης – ψύξης.
  • Εγκατάσταση λέβητα αερίου για χρήση νερού.

Ÿ


[1] Το κτίριο εμφανίζεται να έχει οντότητα το 1928, καθώς σε Συμβόλαιο του 1934 γίνεται αναφορά για προσημείωσή του κατά το 1928
[2] Εβδομαδιαίο Περιοδικό Γεωτρόπιο, τ.187/ 2003, εκδ. Θ. Τεγόπουλος  
[3] Έγγραφο …. / 1947 Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών